Zondag, laatste dag van de maand mei, nabeschouwingen . . .

 

We zijn zondag vandaag maar een minder mooie dag dan we in de voorbije week hadden, frisser in ieder geval maar een beetje warmte mag wel voor mij want ik zit hier met een licht topje aan en blote schouders en tegelijk ook een beetje te fris op dit moment.  Maar ge kent dat, een mens staat op in de morgen, ik ga dan koffie zetten en daarna trek ik naar de badkamer zodat mijn koffie kan doorfilteren en ik daarna kan eten wanneer ik alles op tafel heb gezet.  Soms zet ik een bord, een koffietas en een lepeltje met ook een paar messen klaar al van de avond voordien, gisteren had ik daar geen troef meer voor en ik besloot maar dadelijk naar bed te trekken, al was het ook al niet meer zo vroeg en hadden we een emotionele dag gehad met alles en nog wat . . . !

Ja, het was gisteren het afscheid van Angelina, mijn oudste nicht, jammer maar helaas blijven ook die mensen niet eeuwig leven, al hadden we daar de laatste tijd niet echt veel meer aan maar ze was er toen nog en uiteindelijk heeft haar lichaam het opgegeven, het was genoeg geweest.

Op een warme dag zoals gisteren, met dan nog wat onweders die werden aangekondigd en dergelijke, al was de namiddag echt wel heel goed, de zon was zelfs wat te veel toen we met een hele groep naar de strooiweide wandelden over het pad ernaartoe tot aan het liggend standbeeld : "moeder aarde" genaamd.  Daar wou de dochter dat ze werd uitgestrooid, ze vond het een mooie woordspeling, het woord moeder kwam er in voor en dat was heilig voor haar, ook typerend voor het soort moeder dat ze steeds was geweest, zorgend voor kinderen in een opvang en ja, ze had echt wel een goed gevuld leven gehad, had alles en nog wat meegemaakt, hadden ook wel wat reizen gemaakt.

De zon was echt wel in vol ornaat van de partij en ik denk dat dit mensen van een bepaalde leeftijd niet zo goed konden verdragen, ze waren dan ook meestal snel weer in het gebouw om in de schaduw te zitten en van iets fris te genieten, het kon allemaal maar het zwaarste was nu achter de rug, het afscheid eerder in de aula was pakkend, toch voor mij, gewoon omdat er pakkende liedjes werden gespeeld . . . die bij mij al snel de tranen ontlokten, ik dacht aan wat ik een aantal jaren had meegemaakt en ik liet mezelf toe dat die tranen er waren om wat ooit eens was geweest.  De mensen die me kennen zullen wel begrepen hebben waar het hier om ging!

De maaltijd nadien verliep vrij goed en ik keek met welbehagen naar de mensen tot ze op een moment allen hier en daar begonnen naar huis terug te gaan, ook wij deden dat maar toen was de familie, waartoe wij eigenlijk ook behoorden gewoon nog even om bij de weduwnaar afscheid te nemen, tot op betere tijden, zoals men zegt.  Ik weet niet of je dit nog weet maar wij gingen steeds minstens één keer per jaar samen uit eten, het werd onderling geregeld en zo konden we rustig bijpraten.  Tot op een moment dat het corona werd en dan viel er hier wel eens iemand weg zoals mijn echtgenoot, ergens anders nog een andere man en ja, zo zijn ze nu reeds aan de derde persoon van ons clubje, zoals ik het steeds noem, dapper begonnen met snoeien !  Niet echt een prettig vooruitzicht.

Prettig was anders, inderdaad maar ook wij reden dus naar huis terug, ik zeg dan wel wij, dat waren mijn broer die chauffeur was en mijn schoonzus, en ikzelf zat ook in de wagen.  Maar toen we wilden dag zeggen tegen een andere nicht dan leek het of ze nog wat langer wou blijven, dat kon maar ik stelde aan mijn broer voor om haar naar haar appartementje te brengen in het rusthuis waar ze verblijft, ze heeft daar een assistentiewoning.  Wat dadelijk werd goedgekeurd en dan waren we er ook eens geweest, geen van ons allemaal had er ooit een voet binnen gezet, ik had dat wel weten bouwen daar en nog wat bijbouwen ook nog maar veel meer ben ik er niet binnen geweest.  Ik hoor dan van anderen die daar in de buurt wonen dat daar regelmatig eetdagen worden gehouden en dat daar meestal vrij veel volk naartoe komt, ook de mensen die daar in de buurt hun eigen appartement hadden.  Kwestie van er eens tussenuit te zijn en niet zelf te hoeven koken, zoiets in je buurt is meestal wel handig, ooit komt er wel eens een tijd dat je misschien zelf moet kiezen of je niet beter daar gebruik van maakt als er iets met één of met allebei aan de hand is ?!

Zo gezegd zo gedaan, ik vond het een mooie instelling eigenlijk, het was ook voor mij de eerste keer dat ik daar dus kwam en ja, het viel dadelijk mee.  We zaten daar wat bij te praten over het hoe en wat allemaal, ze liet alles zien zoals het was, ik weet het niet alles ligt steeds spik en span proper en opgeruimd maar in een huis waarin geleefd wordt mag dit wel gezien worden !

Na dat bezoek reden we terug naar huis toe, het was nog niet echt laat te noemen maar wel tijd om zelf onze eigen woonst op te zoeken, broer en schoonzus naar hun woning en voordien brachten ze dan mij naar huis . . . maar dat was wel even buiten de waard gerekend.  Toen we aan het rusthuis de wagen opzochten en vertrokken, stond de trein daar danig te "blazen", scheelde er wat door de warmte misschien of waren er werken aan de gang, iets verderop op de steenweg, toen we maar net vertrokken waren, toen zag ik dat de spooroverweg dicht was en dat daar een trein stond.  Was er nu iets gebeurd op het spoor of wat, geen idee, we reden voort maar echter niet zover, de auto's stonden daar blijkbaar al een tijdje voor de overweg en er leek geen doorkomen aan, dat zou wel eens een tijdje kunnen duren eer we verder konden.  Er waren er die maar allerlei toeren uithaalden om te draaien op de rijbaan, maar dan kwamen er tegenliggers af die door een zijstraat de baan op kwamen en ja, ook wel een wagen die eerder in die file was gedraaid en weer weg wou rijden.  Wij besloten maar af te wachten maar wachten doet niemand graag dus we stonden daar onderweg en bleken maar traag op te schieten. 

Tot we dan ook tot aan die zijweg aan kwamen, die moesten we nemen maar broer zei dat hij wel iets verder door zou wegrijden, zodat we snel in het dorp van Rotselaar aan kwamen en daar wel door konden rijden.  De eerste afslag hadden we dus niet genomen, wat de anderen soms wel deden, hadden wij gelijk of was er nog wat anders aan de had.  En toen daagde het ons dat er vandaag net een koers was in het centrum van Rotselaar, ach ja, dan konden we niet anders dan met de rijrichting van de renners mee rijden maar dat zou wel lukken.  Overal waar een zijstraat was die we konden nemen stonden echter barelen om de straat af te sluiten en onverrichterzake moesten we rustig verder rijden op onze weg.  

Ik was dan nog steeds niet weer terug in Wezemaal aangekomen maar ook langs die kant van de overweg stond het vol wagens die wachtten om de overweg over te gaan.  Als je de weg daar kent dan kan je even diep nadenken en proberen langs bepaalden wegen en wegjes te rijden maar wij zaten dus richting Heikant en reden tot voorbij waar mijn broer en schoonzus dus wonen en ze reden dus rond tot voorbij dat Restaurant tegen de Aarschotsesteenweg, van daar was het kinderspel want veel verkeer kwam er dus niet op ons af, het duurde dan ook niet lang of ik was eindelijk in mijn eigen woning aangekomen, nu was het aan broer en schoonzus om ook hun thuis op te zoeken !

Eenmaal thuis heb ik mijn ondergoed uit gezwierd, de bovenkledij ook en daarna een aantal stukken in de wasmachine gestoken.  Als ik die dadelijk kon wassen waren die morgen wel weer draagbaar, ik had voldoende gezweet.

Mijn lichaam was blij om terug in mijn bekende zetel te belanden, en honger, wel dat had ik eigenlijk niet echt, ik zou wel wachten tot mijn maag om eten vroeg.  Of toch, ik heb een mini magnum gegeten, daar had ik eerder zin in, later at ik nog wat fruit en zo ben ik dan de avond ingegaan.  Ik was eerder onrustig maar ook omdat ik wist dat het volle maan was, meestal voel ik me dan wat onrustiger dan anders en slaap ik ook niet zo snel in, maar toen ik in bed lag hoorde ik het na even donderen, ach ja, het kon ook nog onweren en ja, dat kregen we ook te verwerken maar het dreef al snel weg, voorbij de omgeving waar ik dus woonde, ik zag het nog even bliksemen maar na de donder is het verder rustig gebleven . . . en ben ik in slaap gevallen.  Ik heb geslapen tot iets na zevenen, wat anders zelden voorvalt, deze keer dus echt wel lang in bed gelegen en ik heb er deugd van gehad !

Eind goed al goed zullen we maar denken, al had het iedereen in diezelfde omgeving wel wat tijd gekost om te geraken waar we wilden naartoe gaan.

Ik wens jullie nog een fijne zondag toe, geniet van het toch wat aangenamer weer en morgen begint er alweer een volgende maand, juni en dan gaan we de zomer tegemoet, al hebben we de laatste weken niet mogen klagen over het weer !  Groetjes.