Vrijdag de eerste mei, dag dat mijn vader steeds verjaarde, ik denk vandaag speciaal aan hem . . .

 

Mijn vader is reeds een aantal jaren overleden, hij overleed in 2012, nog niet erg lang geleden maar toch wil ik hier even stilstaan bij hoe hij was en wat hij in zijn leven heeft gedaan.  Geen speciale dingen allemaal, neen, het was een doodgewoon mens zoals er zovelen zijn maar hij droeg wel steeds zorg dat zijn tuin vol met bloemen stond !  Dat was in de laatste jaren van zijn leven zo, de jaren dat hij nog goed te been was en zelf de grond kon omspitten waar hij allerlei zakjes samenstellingen van bloemen bij mekaar zocht en dat op rijtjes zaaide zodat je een mooi groot perk kreeg.

Meestal nam hij dat in verschillende kleuren zodat je ook een kleurig en niet alleen fleurig gedeelte had in de tuin, er waren zelfs zonnebloemen-soorten bij en ook die werden echt wel gesmaakt, ook om er enkele van binnen in huis te zetten . . . ! 

Het hoeft dan ook niet gezegd te worden dat hij fier was op zijn tuin en dat hij ook een paar andere mensen er mee liet van genieten, die mochten enkele bloemen gaan plukken en de anderen . . . die keken hun ogen uit !

Eens heeft hij uit een naburige gemeente mensen toegelaten om bloemen te plukken, dat waren wel dahlia's in soorten, dus iets later op de zomer al eigenlijk, hij had er immers heel wat staan en het kwam op enkele meer niet aan !  Maar wat heeft hij zich dat beklaagd, ze hadden doorheen die bloemen door gelopen en op niks gekeken en zo maar in het wilde weg wat afgesneden en de planten lagen bij bosjes op de grond, vermoord door de mensen die graag bloemen hadden maar zijn planten naar de vaantjes hielpen, zo had hij het niet bedoeld, dat was de laatste keer dat hij nog van zijn bloemen liet mee genieten door te plukken, hij vond het godgeklaagd dat zij zijn dahlia's hadden vernield en ja, hij kon niet veel meer doen dan alles opruimen en weg doen wat vernield was, immers die wortels kon hij ook niet meer laten drogen voor de winter, hij had er zulke spijt van dat mensen niet beter voor anderen konden zorgen en om zo behandeld te worden, daar paste hij voor, ook al had hij er de jaren nadien zoveel staan, ik denk wel enkele duizenden . . . die wij hier en daar hadden uitgedeeld toen hij kwam te overlijden.

Later kreeg hij een herseninfarct en verloor een deel van zijn geheugen doordat het getroffen gedeelte veel te lang zonder zuurstof had geweest en dat hij niet dadelijk bloedverdunners had gekregen, jammer maar helaas, zo kan het ooit ook wel eens gaan.

Hij werd opgenomen in een rusthuis in zijn gemeente en we gingen hem vaak bezoeken tot hij na bijna tien jaren plots kwam te overlijden, hij had gelukkig een zachte dood gehad en dat is alleen iets waar je niet kan voor tekenen, als je begrijpt wat ik bedoel.

In het weekend voordien had ik nog een heel goede babbel met hem gehad, hij was bijna de hele tijd aan het woord, vragen en antwoorden waren het meestal wel maar ik ging met een blij hart naar huis terug tot dan op maandag het telefoontje kwam dat hij plots was overleden in de morgen toen ze met zijn verzorging net waren begonnen.  Hij had er 10 volle jaren verbleven en het was goed geweest.  Hij is net geen 90 geworden maar ach, die leeftijd speelt niet echt een rol, het is wat het is, je leven is voorbij en ooit zal dat voor ons ook wel komen.

Deze dingen spelen op zulke dagen dan doorheen mijn gedachten, ikzelf zet ook veel bloemen, mijn eigen kinderen hebben ook de gave gekregen om met bloemen en planten te kunnen omgaan, je ziet het aan alles, het zit ons in het bloed en we hebben dat van mijn vader meegekregen, een heel fijne erfenis moet ik zeggen waar we allen fier mogen op zijn, de meeste van hen wonen dan ook op bouwgrond die van zijn eigendom komt, veel herinnert ons aan wat we meekregen en we vinden het goed zo.

Maar toch kon ik het niet nalaten om hem vandaag eens in de bloemetjes te zetten.