Zondag, een herdenking van de aanslagen op de metro in Maalbeek, waar was je die dag ?!

 

Een dag van herdenking vandaag, we denken aan alle slachtoffers die gevallen zijn bij de aanslag in Maalbeek, ook aan al wie toen gekwetst was, zwaar gekwetst of licht gekwetst, het heeft ons land in haar hart getroffen !!!!!

Nog steeds zijn er mensen die lijden onder wat ze hebben meegemaakt, gewoon fysiek of letterlijk aan lijf en leden, of in hun hoofd, het waren zware dagen en ik ben er gans anders mee omgesprongen dan ik eerst gedacht heb.

Zelf was ik getroffen door wat de media ons lieten zien en ik was het beu om binnen te blijven zitten, ik zou straks wel vernemen hoe zwaar de schade was en ik trok naar buiten, voor een wandeling door het provinciedomein met mijn camera.  Over de beelden die ik schoot wil ik het deze keer niet hebben, ik dacht dat ik daar mijn zorgen om die mensen wat kwijt kon aan de natuur die er overvloedig in voorraad was.

Maar niks was minder waar, ik liep hier en daar iemand tegen het lijf die het al dadelijk ook had over die aanslagen, ja, ik wist er ook van maar ik ging er niet op door want anders zou ik deze avond de rust niet vinden die ik nodig had om alles wat te verwerken op mijn eentje !  Ik stapte door, deed meer afstand dan ik zinnens was en toen ik eindelijk terug thuis was aangekomen, was gelukkig alles rustig, de tv stond niet aan en ik kon in alle rust ons eten klaar maken.

Ook vandaag zullen we er niet aan ontsnappen, je zal het overal uitgesmeerd krijgen op radio en tv en maandag in de kranten allerhande, goed dat er aan die mensen gedacht wordt maar te veel is soms ook wel voor mij wat veel al kan ik heel wat verdragen.  Alleen de ergste beelden van mensen die een arm of been waren kwijt gespeeld bij de ontploffingen, ze zijn er heel zeker wel, ook hier thuis werd er over gepraat, onze dochter zei ook dat bij haar in het ziekenhuis in Leuven, mensen werden opgevangen die zwaar gekwetst waren en waar overal van die schrapnels in hun lichaam zaten, waar ze mogelijk vanaf zouden kunnen geraken door ingrepen die een tijd zouden duren . . . die mensen zaten vol met metalen stukken en daar werden ze van verlost waar het mogelijk was . . .

Het roept weer beelden op die je toch al een beetje vergeten was maar dan denk ik aan de aanslag op de luchthaven op Zaventem, ook daar zal er een andere sfeer hangen wanneer ze aan die gebeurtenissen denken !  Ik weet waar ik toen was, ik was naar een buurvrouw gegaan die alleen thuis was, gewoon een praatje doen en onze zinnen wat verzetten, het was na de middag dat ik dat meestal deed.  Wij zaten daar te lachen en te praten over allerlei dingen die gebeurd waren toen haar echtgenoot naar huis kwam met de woorden : "wel, hebben jullie de tv nog niet aan staan, er is daar het één en ander aan het gebeuren in Amerika ?"

De tv werd aangezet en ja hoor, toen zag ik welke ravage er aan de hand was maar ik ben niet lang meer gebleven, ik wou snel naar huis toe gaan en daar rustig naar die beelden kijken wat er gaande was wist ik niet echt maar dat kregen we al snel te horen.  Ook dat ligt nog redelijk vers in ons geheugen, al is het toch ook al een aantal jaren geleden dat dit gebeurde.

Laat ons daarom maar proberen om aan iedereen te denken die er van ver of kortbij iets mee te maken had of die er schade van heeft gehad.  De mensen die er door getroffen werden hebben geleden maar ook de naaste familie want die heeft het van kortbij meebeleefd.

Ik hoop op vrede overal, al komt er hier en daar weer wat oorlog meer om de hoek kijken en zie ik van verre het einde nog niet naderen, laat ons in ieder geval hopen op een onverdeelde vrede op aarde want die zijn op dit moment ver zoek !

Met mijn wensen hoop ik een klein deel te hebben meegedragen aan de herdenking en de wens heb uitgedrukt om tot een totale vrede te komen, al zal dat wel een utopie zijn maar we doen ons best.

Groetjes.